Reading Log

Bij een winnaar van de Booker prize weet je dat de reviews zijn geschreven met de verwachting van een wereldwonder. Vaak val ik zelf ook voor die val, je verwacht immers toch wat bij zo'n prijswinnaar. Dit boek voldeed totaal niet aan mijn verwachtingen die ik normaliter heb bij zulke accolades, maar is daardoor misschien zelfs nog interessanter dan ik had verwacht.

Hoe erg ik ook kan genieten van het lezen over de gedachtes en motivatie van een hoofdpersonage, gebeurt dat in dit boek nooit. Je volgt het leven van de Hongaar Istvan, die van een huis met systeemplafond naar de upper echelon kruipt.

Er lijkt echter niet ehct een voorbedachte rade te zijn, alles overkomt hem een beetje. Zijn vocabulaire komt niet veel verder dan 'okay', 'yes', en 'I don't know'. Dit is niet alleen bij het personage zo, het hele boek wordt op eenzelfde monotone manier geschreven. Geen uitgebreide beschrijvingen van de ruimtes waar het verhaal zich afspeelt, of uitgebreide dialogen. De schrijfstijl als soort reflectie van het hoofdpersonage.

In theorie zou het daarom niet echt moeten werken, maar op een of andere wijze heeft het me daardoor misschien juist te pakken gekregen, en heb ik het binnen een week uitgelezen. Het boek speelt hard-to-get, waardoor je juist geïnteresseerder bent dan je van te voren had gedacht.

Niet een boek voor iedereen, en ook zeker niet een universele aanrader, maar bij mij een zeer welkom uniek boek.

----

Na het lezen van de uiteenlopende reviews, die ik best goed kan begrijpen, kwam ik ook dit artikelt tegen, met onderstaande quote die, zeker bij dit boek, denk ik erg relevant is.

I don’t mean to say readers shouldn’t abide by the suggestions of their trusted critic or columnist, family bibliophile, Substacker or BookToker. As a society, we do not lack for individual opinions about books, and many of those opinions are reliable. So by all means, take recommendations from me and Dua Lipa.

But I put extra store in prizes’ ability to affect and encourage collective reading because so much of their value, albeit unseen, comes from the collective act of judging — discussing, debating, deciding — and the subsequent broadcasting and coverage of those choices.